Site Fonds Pascal Decroos – 12 april 2012 door Rafael Njotea.

- De fotograaf als agentschap – imagedesk.be

GENT – Fotografen Lieven Van Assche en Joost De Bock richtten in 2010 het fotoplatform imagedesk.be op, een gemeenschappelijke archiefsite waarop fotografen hun eigen archief kunnen aanleggen, beheren en aanbieden aan potentiële klanten.

Fotografen die zich aansluiten, betalen een jaarlijkse bijdrage van €350 die ze grotendeels als serverruimte terugkrijgen. Van elk verkocht beeld mogen ze 90% van de verkoopprijs in eigen zak steken. Ondertussen telt imagedesk.be al vijftig leden en zijn er in totaal zo’n 135.000 beelden te vinden, stuk voor stuk te koop zonder tussenkomst van een agentschap. Of hoe de fotograaf een ondernemer werd. Een interview met oprichters Lieven Van Assche en Joost De Bock.

Hoe is het project tot stand gekomen?

Het begon toen we elkaar een jaar of twee geleden tegen het lijf liepen op de Gentse Feesten. We waren allebei al een tijdje bezig als professionele fotografen en het overkwam ons geregeld dat we in het buitenland op opdracht waren en dat net dan een klant ons opbelde met de vraag of we een bepaalde foto uit ons archief konden doorsturen. We zijn dan beginnen nadenken of het niet mogelijk was om geïnteresseerde klanten zonder onze tussenkomst toegang te geven tot onze beelden. Zo is imagedesk.be geboren.

Kunnen enkel beroepsfotografen zich aansluiten?

Imagedesk.be richt zich inderdaad tot fotografen in hoofdberoep. Dat kunnen persfotografen zijn, maar ook anderen. We hebben daarvoor gekozen om de klanten een zekere kwaliteit te kunnen garanderen.

Waarin verschilt imagedesk.be van traditionele fotoagentschappen?

Het grote voordeel van imagedesk.be is dat fotografen de volledige controle over hun content behouden. Ze kiezen niet enkel de content die ze aanbieden, maar bepalen ook zelf wie – gratis of betalend – toegang heeft tot welke specifieke beelden. Ze kunnen zelfs per beeld een aparte prijs bepalen.

Terwijl ze bovendien bij traditionele agentschappen hun foto’s gewoon insturen en op het einde van de maand een overzichtje en een factuurtje krijgen van welke beelden verkocht zijn geworden, beheren ze hun archief op imagedesk.be zelf. Vanaf dat één van hun beelden gekocht en gedownload wordt, krijgen ze daarvan meteen een mailtje. Ze weten dus perfect wat er met hun materiaal gebeurt.

Ten slotte proberen we ook meer te zijn dan een koud businessmodel, door het organiseren van samenkomsten. Hetcommunity-gevoel dat zo ontstaat, is niet enkel erg aangenaam, het is ook handig om je netwerk te onderhouden.

Is imagedesk.be enkel een archief of ook een soort portfolio van de fotograaf?

Wij bieden alle aangesloten fotografen een eigen website aan die gekoppeld is aan hun account op imagedesk.be. Daarmee kunnen ze zich aan potentiële klanten tonen zoals zij dat willen: eigen beelden in the picture plaatsen die dan bijvoorbeeld voorzien zijn van door hen gekozen tekstjes. Op die manier kunnen ze naar eigen aanvoelen aan image building doen.

Het initiatief ligt dus bij de fotograaf, die zelf klanten zoekt en reclame maakt?

Niet helemaal. Alle fotografen die zich aansluiten, krijgen meteen toegang tot een gemeenschappelijke portfolio van een honderdtal potentiële klanten. Dat is dan een verzameling van kranten, magazines, overheidsinstellingen, uitgeverijen etc. Die potentiële afzetmarkt krijgen ze dus van ons cadeau. Daarnaast kunnen ze natuurlijk zoveel reclame maken als ze zelf willen via sociale netwerken en andere kanalen.

Waarom is de emancipatie van fotografen zo belangrijk?

Die emancipatiegolf is wereldwijd op alle fronten aan de gang. Kijk naar ontwikkelingen zoals Facebook, waar mensen als het ware zichzelf beginnen te verkopen. Het individu is vandaag gewoon heel belangrijk geworden, ook al omdat de mogelijkheden daarvoor er zijn. Vroeger was het quasi onmogelijk om als fotograaf zonder een agentschap potentiële klanten te bereiken. Nu heeft elke fotograaf tientallen verdeelkanalen aan zijn vingertoppen. De noodzakelijke tussenstap die een agentschap vroeger was tussen fotograaf en eindklant, is vandaag overbodig geworden. De fotograaf is zijn eigen agentschap. Vanuit dat opzicht is imagedesk.be een verzameling van allemaal verschillende kleine fotoagentschapjes.

Zijn er fotografen die enkel via imagedesk.be werken, of gebruiken de meesten daarnaast ook andere agentschappen om hun foto’s aan de man te brengen?

Sommigen werken in het buitenland wel nog met andere agentschappen, maar de overgrote meerderheid van de aangesloten fotografen – meer dan drie vierde – werkt uitsluitend via imagedesk.be.

Bestaan er vergelijkbare initiatieven in andere landen?

Dat kan. In elk geval zullen dat nooit de grote fotodatabanken zijn. Die gaan niet zover als imagedesk.be. Wat ze gemeenschappelijk hebben is dat ze beelden aanbieden, maar daar stopt het. Het delen van professionele klanten bijvoorbeeld is bij andere databanken echt not done. Voor imagedesk.be gaan wij zelf de baan op naar bedrijven, overheden, uitgeverijen enzovoort om hen te overtuigen klant te worden. Daar kruipt dus bijzonder veel werk in.

Zijn er plannen om internationaal te gaan?

Dat is in dit stadium nog moeilijk. In het begin hebben we al eens stappen in die richting gezet en het is zeker nog steeds onze ambitie. Maar het probleem is dat we zowel onze fotografen als onze klanten goed moeten kennen. In België is dat voor de hand liggend; we zijn hier immers deel van het professionele netwerk. In het buitenland ligt dat meteen een stuk moeilijker. Maar we werken er gestaag aan!

De Tijd – 10 maart 2012 door Wim De Preter

Scoopshot verkoopt burgerfoto’s aan kranten

Amateurfotografen gaan concurrentie aan met professionelen

Onder leiding van de voormalige Sanoma-manager Niko Ruokosuo is Scoopshot uitgegroeid tot een gevestigde waarde in de Scandinavische krantenwereld. Het Finse bedrijfje ontwikkelde een platform waar burgers nieuwsfoto’s kunnen verkopen aan uit- gevers. Ongeveer 45.000 mensen hebben al de app gedownload die hen toelaat om met hun smartphone foto’s te maken en aan te bieden. Wereldwijd werden al 76.000 foto’s via het platform verkocht. Later dit jaar wil het bedrijf ook starten met een platform voor amateurnieuwsvideo’s.

De Nederlander Eric Siereveld probeert ook elders in Europa media- bedrijven warm te maken voor het systeem. In Vlaanderen legde hij al contacten met de krantenuitgevers Corelio (De Standaard, Het Nieuwsblad) en Concentra (Het Belang van Limburg, Gazet van Antwerpen). Voorlopig is Scoopshot nog onbekend in ons land. Amper 100 Belgen hebben de app al gedownload. Maar in Nederland, waar het systeem gebruikt wordt door de gratis krant Metro, groeit de gebruikerscommunity met 100 tot 500 per dag, zegt hij.

Het systeem werkt op twee manieren. Ofwel stuurt de krant een opdracht uit naar alle fotografen die zich in een bepaalde regio bevinden. Ofwel stuurt de amateurfotograaf zelf een foto in van een nieuwsfeit waar hij getuige van was. In het eerste geval wordt de prijs door de krant bepaald, in het tweede geval door de fotograaf, al kan er wel over onderhandeld worden.

Om kopieer- gedrag te vermijden, mag je alleen foto’s insturen die gemaakt werden met de smartphone waar de app van Scoopshot op staat. Na 48 uur vervallen de gebruiksrechten op een aangekochte foto en wordt de foto uit het systeem verwijderd. Wil een krant een foto permanent in bezit krijgen, dan moet ze het tienvoudige van de prijs betalen, zegt Siereveld. De betaling wordt afgehandeld per overschrijving of via de online betaaldienst PayPal. Scoopshot krijgt een commissie van 30 procent op elke verkochte foto. Volgens Siereveld gaan de meeste beelden voor 30 euro van de hand.

Professioneel

Scoopshot lanceert volgend kwartaal ook een versie voor professionele fotografen. ‘Ze zullen hun hele portfolio online kunnen zetten en zo aanbieden aan alle mediaklanten’, zegt Siereveld, die ervan uitgaat dat de prijzen daar een flink stuk hoger zullen liggen.

‘Echt nieuw is dat niet’, reageert Lieven Van Assche van de Vlaamse Vereniging van Beeldjournalisten. ‘In België werken we al anderhalf jaar met imagedesk.be ,een platform waar 50 fotografen op zijn aangesloten.’

Van Assche vreest dat het openstellen van die platformen voor amateurfotografen leidt tot kwaliteits- en inkomstenverlies voor de persfotografen. ‘De prijs die we voor onze foto’s krijgen, is de jongste tien jaar al niet meer geïndexeerd’, zegt hij. Vooral de uitgevers hebben kunnen besparen door de opkomst van de digitale fotografie, terwijl een groot deel van de 200 Belgische fotografen moet bijklussen om de eindjes aan elkaar te knopen.